Vier jaar geleden liet ik het leven los dat mijn hoofd van mij verwachtte. Ik maakte ruimte en daar ontstond deze vorm van werk als vanzelf. De eerste samenwerking kwam op mijn pad en vormde zich als vanzelf. Vanuit daar kwamen er steeds via via nieuwe klanten die jaren blijven.

Toen ik voor mezelf begon, kwamen twee dingen samen die ik altijd al had: een heldere, zakelijke kijk op strategie en doelen. En een sterk vermogen om te zien wat er écht speelt bij iemand.

Zolang ik werk deed ik al wat ik nu doe. Ik zie de visie, ik zie wat de volgende stap is en ik zie het puzzelstukje dat ontbreekt. Als projector in human design ben ik gebouwd om te zien. Om waar te nemen wat anderen over het hoofd zien. Wat vastloopt. Waar de potentie zit. Wat de logische volgende stap is. Die combinatie van het ontastbare zien, soms voor je het zelf ziet, en helder maken welke stappen er gezet mogen worden, dat maakt het verschil.

De combinatie van het zien van het vormloze, de visie meevoelen, en zien wat er wil ontstaan, gecombineerd met de bedding en de stappen die nodig zijn om het vormloze in de wereld neer te zetten, vind ik het allerleukste wat er is. Zo ga je van potentie naar de grootsheid, met de waarheid die altijd blijft spiegelen of het nog klopt.

Ik doe dit werk nu vier jaar. Altijd met klanten waar ik jarenlang mee samenwerk. Dat is een mega cadeau, gezien worden in hetgeen dat je zelf zo moeiteloos doet. Wat me drijft is potentie en de grootsheid die in ons allemaal zit. Het allerleukste (echt het aller aller leukste) om daarin mee te voelen en mee te werken, die visie werkelijkheid te maken.